Όλα ξεκίνησαν από μια τελείως ασήμαντη στιγμή. Ήθελα απλώς να βρω εκείνη τη συνταγή για πίτα που μου είχε στείλει παλιά μια φίλη. Τίποτα περισσότερο.Άνοιξα το λάπτοπ και τότε το είδα: ο λογαριασμός του Λεωνίδα ήταν ακόμη ανοιχτός.
Δεν ήταν η πρώτη φορά. Συνήθως απλώς άλλαζα προφίλ και συνέχιζα τη μέρα μου. Αυτή τη φορά όμως κάτι με σταμάτησε. Σαν ένα μικρό, σχεδόν ανεπαίσθητο τράβηγμα μέσα μου.Στην οθόνη υπήρχε ένα νέο μήνυμα. Γυναικείο όνομα. Μικρή καρδιά στη φωτογραφία.
Δεν σκέφτηκα. Δεν δίστασα. Το χέρι μου κινήθηκε πριν προλάβει η λογική να προλάβει την πράξη.Το όνομά της: Μαρίνα.Στην αρχή, όλα έμοιαζαν αθώα.Δεν υπήρχε φλερτ. Δεν υπήρχε κάτι “ύποπτο”. Μόνο συζήτηση. Κανονική, ανθρώπινη.
«Μάλωσα πάλι με τη μαμά μου σήμερα…»«Θα τα καταφέρεις. Είσαι πιο δυνατή απ’ όσο νομίζεις.»Κάπου εκεί ένιωσα κάτι να σπάει μέσα μου. Όχι από ζήλια. Από αναγνώριση.Γιατί αυτό το «πιστεύω σε σένα»… δεν το είχα ακούσει ποτέ εγώ.
Συνέχισα να διαβάζω. Δύο μήνες συνομιλιών.Εκείνος δεν της μιλούσε όπως σε μια ξένη. Της μιλούσε όπως σε κάποιον που τον βλέπει.Για τη δουλειά του. Για την κούραση. Για το ότι ένιωθε “λειτουργία” και όχι άνθρωπος.«Κανείς δεν με βλέπει πραγματικά.»
Και τότε πάγωσα.Όχι γιατί δεν ήταν αλήθεια.Αλλά γιατί ίσως… ήταν.Έκλεισα απότομα το λάπτοπ.Περπάτησα στο σπίτι χωρίς λόγο. Έβαλα νερό. Δεν το ήπια ποτέ.Η φράση γύριζε στο κεφάλι μου σαν εμμονή.Κανείς δεν με βλέπει ως άνθρωπο.
Και ξαφνικά η ερώτηση δεν ήταν “τι κάνει εκείνος”.Ήταν: πότε σταμάτησα εγώ να τον βλέπω;Το βράδυ δεν άντεξα.Άνοιξα ξανά τη συνομιλία.Και έγραψα.«Μαρίνα, είμαι η σύζυγός του. Δεν θέλω καβγά. Θέλω να καταλάβω… τι είστε για εκείνον;»
Έστειλα το μήνυμα και έκλεισα το λάπτοπ σαν να έκλεινα μια πόρτα σε δωμάτιο χωρίς οξυγόνο.Η απάντηση ήρθε ώρες μετά.«Δεν είμαι ερωμένη του.»Απλό. Ξεκάθαρο.Και πιο επικίνδυνο απ’ όσο περίμενα.«Μιλάμε μόνο. Του δίνω χώρο να αναπνεύσει. Όπως φαίνεται… αυτό του λείπει.»
Διάβασα τη λέξη “αναπνεύσει” ξανά και ξανά.Και για πρώτη φορά δεν σκέφτηκα εκείνη.Σκέφτηκα εμάς.Ο Λεωνίδας εκείνο το βράδυ καθόταν στον καναπέ.Η τηλεόραση έπαιζε χωρίς να την κοιτάζει πραγματικά.Κάθισα δίπλα του.«Πώς είσαι;» ρώτησα.Σιωπή για ένα δευτερόλεπτο.
«Καλά… γιατί;»Και εκεί τελείωσε η κουβέντα πριν καν αρχίσει.Δεν υπήρξε καβγάς.Δεν υπήρξαν φωνές.Μόνο μια παράξενη, βαριά σιωπή που απλώθηκε σαν σκόνη σε όλο το σπίτι.Σαν να καταλάβαμε και οι δύο ότι κάτι είχε ήδη ειπωθεί… χωρίς να ειπωθεί ποτέ.
Τη Μαρίνα δεν της απάντησα ξανά.Ούτε εκείνος έμαθε ποτέ ότι διάβασα.Κι όμως, τίποτα δεν έμεινε ίδιο.Γιατί από εκείνη τη στιγμή, δεν μπορούσα να τον δω όπως πριν.Ούτε να τον ακούσω όπως πριν.Οι μέρες συνέχισαν.Παιδιά, δουλειά, τραπέζι, τηλεόραση.Η ζωή όπως πάντα.Ή σχεδόν.
Και τότε άρχισαν οι μικρές ρωγμές.«Πώς ήταν η μέρα σου;»«Κουραστική… ο Πετρίδης πάλι μου φόρτωσε τα δικά του.»Τρεις προτάσεις.Κι όμως, για μένα… σαν παράθυρο που άνοιξε λίγο.Μια μέρα έφτιαξα πίτα.Χωρίς λόγο.
Την ίδια που είχα ψάξει εκείνη τη μέρα.Ο Λεωνίδας δοκίμασε ένα κομμάτι.«Καλή είναι.»Τίποτα ιδιαίτερο.Αλλά για πρώτη φορά, δεν ήθελα κάτι μεγαλύτερο.Ο γιος μας μπήκε τρέχοντας.Η κόρη μας γκρίνιαξε.Η ζωή συνέχισε όπως πάντα.
Κι όμως, εγώ έμεινα να κοιτάζω ένα πολύ μικρό πράγμα:Ένα κοινό χαμόγελο.Δευτερόλεπτα μόνο.Αλλά υπαρκτό.Δεν ξέρω αν αυτό λέγεται διάσωση.Δεν ξέρω αν λέγεται καθυστέρηση.Ξέρω μόνο ότι μερικές φορές οι σχέσεις δεν τελειώνουν με θόρυβο.Τελειώνουν σιωπηλά…και ξαναρχίζουν ακόμη πιο σιωπηλά.
Ή δεν ξαναρχίζουν ποτέ.Και εγώ τώρα ζω εκεί.Στο ενδιάμεσο.Ανάμεσα σε μια πίτα που δεν είχε λόγο να γίνει…και σε μια ζωή που προσπαθεί, έστω και αργά, να ξαναβρεί λόγο να ειπωθεί.translate to georgian
