Ο διάδρομος στο ευρύχωρο διαμέρισμα ήταν ασυνήθιστα ζεστός, σχεδόν αποπνικτικός. Μια βαριά, γλυκιά μυρωδιά ανατολίτικου αρώματος αιωρούνταν στον αέρα. Ταμάρα Ιλίνιτσνα.
Η Γιάνα την αναγνώρισε αμέσως. Η πεθερά της δεν προειδοποιούσε ποτέ για τις επισκέψεις της — προτιμούσε να χρησιμοποιεί το εφεδρικό κλειδί που της είχε δώσει ο Ίγκορ τον πρώτο χρόνο του γάμου τους.
Η Γιάνα άφησε προσεκτικά τις βρεγμένες μπότες της στο λαστιχένιο χαλάκι. Τα δάχτυλά της ακόμα μούδιαζαν από μια κουραστική μέρα δουλειάς.
Η πεντάχρονη Μάγια πιθανότατα βρισκόταν στο δωμάτιό της, απορροφημένη με το καινούριο της παιχνίδι κατασκευών. Η Γιάνα έβγαλε το βρεγμένο παλτό της και κατευθύνθηκε προς την κουζίνα, αλλά ξαφνικά πάγωσε.
Μια ξένη φωνή, παραμορφωμένη από ανοιχτή ακρόαση, την ακινητοποίησε.— Τακτοποίησε το πρόστιμο σήμερα, Ντενίς. Το σημαντικό είναι να ξεμπλοκάρουν οι αποθήκες — έλεγε ο Ίγκορ με ψυχρό, επαγγελματικό τόνο.
— Ίγκορ, αδερφέ, με έσωσες! — ακούστηκε η βραχνή φωνή του Ντενίς. — Νόμιζα ότι θα μου τα πάρουν όλα μέχρι το Σαββατοκύριακο. Πώς το κατάφερες; Αυτά είναι κρατικά κονδύλια!
— Α, γραφειοκρατία… — παρενέβη η Ταμάρα Ιλίνιτσνα με περιφρόνηση. — Η μικρή μας Γιάνα ζει σε άλλο κόσμο. Άφησε το USB με την ψηφιακή υπογραφή πάνω στο γραφείο.
Ο Ίγκορ απλώς το έβαλε στον υπολογιστή… και το PIN; Η ημερομηνία γέννησης της Μάγια. Ποιος βάζει τέτοιο κωδικό;Ένα παγωμένο ρίγος διέτρεξε τη σπονδυλική της στήλη. Η ανάσα της κόπηκε.
— Κλείσαμε συμβόλαιο με την εταιρεία σου, Ντενίς — συνέχισε ο Ίγκορ. — Υπογράφηκε ψηφιακά και στάλθηκε η πληρωμή. Δώδεκα εκατομμύρια ως προκαταβολή. Αύριο το πρωί θα είναι στον λογαριασμό σου.
— Και η Γιάνα; Δεν θα αντιδράσει; — ρώτησε ο Ντενίς διστακτικά.— Όχι, — απάντησε η Ταμάρα κοφτά. — Είναι οικογένεια. Θα κλάψει λίγο και θα το ξεχάσει. Πού θα πάει με παιδί;
Η Γιάνα απομακρύνθηκε αργά από τον τοίχο. Τα χέρια της έτρεμαν, αλλά το μυαλό της ήταν καθαρό. Μπήκε στην κουζίνα.
Ο Ίγκορ καθόταν χαλαρός στον πάγκο.
Μπροστά του ήταν ο φορητός υπολογιστής της και το μπλε USB token. Η Ταμάρα στεκόταν δίπλα στη μηχανή καφέ, ήρεμη σαν να μην συμβαίνει τίποτα.
— Υπογράψατε συμβόλαιο με την υπογραφή μου; — ρώτησε η Γιάνα χαμηλόφωνα.Ο Ίγκορ έκλεισε τον υπολογιστή.— Μην υπερβάλλεις. Η εταιρεία είναι πραγματική. Απλώς τα χρήματα πήγαν εκεί που χρειάζονταν περισσότερο.
— Είναι κρατική επιχορήγηση, Ίγκορ. Δώδεκα εκατομμύρια ρούβλια. Αυτό είναι έγκλημα.Η Ταμάρα χτύπησε το φλιτζάνι στο πάγκο.— Έγκλημα; Όταν βοηθάς την οικογένεια; — είπε ειρωνικά.
— Ζούμε στην πραγματική ζωή. Οι δουλειές σου μπορούν να περιμένουν. Ο Ντενίς θα τα επιστρέψει.Η Γιάνα κοίταξε τον άντρα της.— Τα μετέφερες όλα;
— Σκέψου λίγο! — φώναξε εκείνος. — Ο μισθός μου καλύπτει τα έξοδα. Τα δικά σου χρήματα τα αποταμιεύουμε. Ο Ντενίς είχε ανάγκη!
Η Γιάνα έγειρε ελαφρά το κεφάλι.
— Αυτό το διαμέρισμα… που δήθεν νοικιάζουμε;Η Ταμάρα χαμογέλασε ψυχρά.— Αν δημιουργήσεις πρόβλημα, απλώς θα φύγεις. Και το παιδί μένει εδώ.
Τότε ακούστηκαν μικρά βήματα. Η Μάγια στεκόταν στην πόρτα κρατώντας ένα μικρό ξύλινο αλεπουδάκι.
Κάτι μέσα στη Γιάνα άλλαξε.
— Πήγαινε στο δωμάτιό σου, αγάπη μου — είπε απαλά και την πήρε αγκαλιά. — Θα πάμε στη γιαγιά.— Γιάνα, σταμάτα αυτό το θέατρο — είπε ο Ίγκορ απότομα.— Φεύγω, — απάντησε ήρεμα. — Αύριο θα μάθετε την απόφασή μου.
Εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκε. Στην κουζίνα της μητέρας της άνοιξε μια εφαρμογή.Ένα χρόνο πριν είχε αγοράσει ένα «έξυπνο» θερμοκήπιο για ορχιδέες, με κάμερα και μικρόφωνο.
Γύρισε πίσω την καταγραφή.Όλα ήταν εκεί.Κάθε λέξη.Το επόμενο πρωί καθόταν στο γραφείο του δικηγόρου Ρόμαν Μπορίσοβιτς.
— Τα χρήματα δεν μεταφέρθηκαν ποτέ, — είπε ήρεμα.
— Υπάρχει 72ωρη αναμονή ασφαλείας. Χωρίς βιομετρική επιβεβαίωση δεν γίνεται τίποτα.Η Γιάνα έγνεψε.— Και κάτι ακόμη — πρόσθεσε.
— Το διαμέρισμα δεν είναι ενοικιαζόμενο. Είναι υποθηκευμένο στο όνομα της πεθεράς σου. Ο άντρας σου το πλήρωνε με τα δικά σου χρήματα.
Κάτι μέσα της έσβησε οριστικά.— Προχωράμε, — είπε.Το απόγευμα επέστρεψε.Το σπίτι ήταν γεμάτο γιορτινή ατμόσφαιρα.— Ορίστε η χορηγός μας! — γέλασε ο Ντενίς.Η Γιάνα άφησε το τηλέφωνο στο τραπέζι.
— Ξέρετε τι με εντυπωσιάζει; Η βεβαιότητά σας.Πάτησε την οθόνη.Η ηχογράφηση άρχισε.Σιωπή.— Τι είναι αυτό; — ψιθύρισε ο Ίγκορ.Η Γιάνα κοίταξε το θερμοκήπιο.
— Το “άχρηστο” σας αντικείμενο.Η Ταμάρα σηκώθηκε απότομα.— Αυτό είναι παράνομο!— Δεν θα προλάβετε να κάνετε τίποτα, — είπε ψυχρά η Γιάνα. — Σε δύο λεπτά τα χρήματα επιστρέφουν.— ΤΙ;! — φώναξε ο Ντενίς.
Κουδούνι.Η αστυνομία.— Οικονομικό έγκλημα. Είναι εδώ ο Ίγκορ Νικολάεβιτς;Η Γιάνα έκανε στην άκρη.— Στην κουζίνα.Τον πήραν.
Η Γιάνα μάζεψε ήρεμα τα πράγματά της.
— Γιάνα… σε παρακαλώ… — είπε ο Ίγκορ.— Η Μάγια αξίζει έναν τίμιο πατέρα, — απάντησε.Βγήκε έξω.Ο ήλιος έσπασε μέσα από τα σύννεφα.Το κινητό δόνησε.
Επιστροφή ποσού: 12.000.000 ρούβλια.Η Γιάνα χαμογέλασε.— Μαμά; Ερχόμαστε. Για πάντα.Για πρώτη φορά μετά από έξι χρόνια, ένιωσε ελεύθερη. Και μέσα της υπήρχε επιτέλους ησυχία.
