Το πιο όμορφο αγόρι του σχολείου κάλεσε μια πιο «γεμάτη» συμμαθήτριά του σε έναν αργό χορό — φαινομενικά ήταν απλώς μια στιγμιαία πράξη ευγένειας, αλλά στην πραγματικότητα πολλοί ένιωσαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
Περίμενε ότι όλοι θα γελούσαν μαζί του… όμως αυτό που συνέβη στη συνέχεια δεν το περίμενε κανείς 😲😨Η βραδιά αποφοίτησης στο γυμναστήριο ξεκίνησε ακριβώς όπως κάθε άλλη: από το ταβάνι κρέμονταν γιρλάντες με ζεστά φώτα, οι τοίχοι ήταν διακοσμημένοι με μαύρα και χρυσά μπαλόνια,
από τα ηχεία ακουγόταν απαλή μουσική και οι μαθητές, καλοντυμένοι, συζητούσαν και έβγαζαν φωτογραφίες με ενθουσιασμό.Η Λένα στεκόταν στην άκρη της αίθουσας, δίπλα σε ένα τραπέζι με ποτά. Παρατηρούσε σιωπηλά τους άλλους που γελούσαν, αγκαλιάζονταν και έμοιαζαν να ξέρουν ακριβώς πού ανήκουν.
Εκείνη ήξερε εδώ και καιρό: τέτοιες εκδηλώσεις πάντα της φαίνονταν λίγο ξένες.Με τα χρόνια είχε συνηθίσει να την κοιτούν… αλλά όχι με τον τρόπο που θα ήθελε κανείς.Στην τάξη της της είχαν δώσει διάφορα παρατσούκλια. Κάποιες φορές τα έλεγαν ψιθυριστά, άλλες φορές γελούσαν ανοιχτά μαζί της.
Ένα-δυο ειρωνικά σχόλια είχαν γίνει σχεδόν ρουτίνα:— Προσοχή, έρχεται η Λένα… θα βουλιάξει το πάτωμα.Στην αρχή την πλήγωνε. Μετά το συνήθισε. Τουλάχιστον έτσι νόμιζε.Όμως πήγε στον χορό αποφοίτησης. Γιατί μια τέτοια βραδιά συμβαίνει μόνο μία φορά.
Ετοιμάστηκε προσεκτικά. Τελικά διάλεξε ένα απλό, σκούρο πράσινο φόρεμα — τίποτα κραυγαλέο, τίποτα υπερβολικό. Η μητέρα της τη βοήθησε να ετοιμαστεί, της έφτιαξε τα μαλλιά προσεκτικά, κι εκείνη φόρεσε τα γυαλιά της και κοιτάζοντας τον εαυτό της στον καθρέφτη είπε σιγανά:
— Θα τα καταφέρω να περάσω αυτή τη βραδιά.Η μουσική άλλαξε ξαφνικά. Ο παρουσιαστής ανακοίνωσε τον αργό χορό.Τα ζευγάρια άρχισαν να κατευθύνονται σιγά-σιγά στην πίστα. Η αίθουσα γέμισε κίνηση, χαμηλές συζητήσεις και διστακτικά χαμόγελα.
Και τότε συνέβη αυτό που η Λένα δεν περίμενε καθόλου.Ο Άρτεμ πλησίασε προς το μέρος της.Το πιο όμορφο αγόρι του σχολείου. Ψηλός, γεμάτος αυτοπεποίθηση, με ένα άψογα ραμμένο μαύρο κοστούμι. Ήταν ο παρτενέρ της Βίκι, του δημοφιλούς κοριτσιού,
που τώρα μαζί με την παρέα της τους παρακολουθούσε με περιέργεια, σχεδόν προκλητικά.Ο Άρτεμ στάθηκε μπροστά στη Λένα και, με ένα ελαφρύ χαμόγελο, της άπλωσε το χέρι.— Χορεύεις μαζί μου;Στην αίθουσα για μια στιγμή ο αέρας πάγωσε.
Η Λένα κατάλαβε αμέσως την κατάσταση. Γνώριζε πολύ καλά τέτοια χαμόγελα και τέτοια βλέμματα. Στο βάθος είχαν ήδη αρχίσει τα ψιθυρίσματα και μερικά κινητά είχαν σηκωθεί.— Κοίτα… όντως τη διάλεξε.— Αυτό μάλλον θα είναι αστείο…
Η Λένα κοίταξε αργά τον Άρτεμ στα μάτια. Δίστασε για ένα δευτερόλεπτο… και μετά έβαλε ήρεμα το χέρι της στο δικό του.— Εντάξει.Προχώρησαν προς το κέντρο της πίστας. Όλα τα βλέμματα στράφηκαν πάνω τους αμέσως. Γύρω τους σχηματίστηκε ένα ημικύκλιο από περίεργους θεατές. Η ένταση ήταν σχεδόν απτή.
Ο Άρτεμ έβαλε το χέρι του στη μέση της.Τότε η Λένα ψιθύρισε:— Ξέρω τι σκέφτεσαι.Ο Άρτεμ την κοίταξε, έκπληκτος.— Νομίζεις ότι δεν ξέρω να χορεύω. Ότι θα είναι απλώς μια παράσταση.Για μια στιγμή επικράτησε σιωπή ανάμεσά τους.
Η Λένα έβγαλε αργά τα γυαλιά της και τα άφησε στο κοντινότερο τραπέζι. Πέρασε τα μαλλιά της πίσω, και οι σκούρες μπούκλες έπεσαν ελεύθερα στους ώμους της.Η μουσική ξεκίνησε.Και η Λένα άρχισε να χορεύει.Μετά τις πρώτες κινήσεις, ο Άρτεμ πάγωσε. Δεν το περίμενε αυτό. Καθόλου.
Οι κινήσεις της Λένας ήταν ελαφριές, ακριβείς και γεμάτες αυτοπεποίθηση. Σαν να μην ακολουθούσε τη μουσική… αλλά να την καθοδηγούσε. Κάθε βήμα ήταν φυσικό, κάθε στροφή ελεγχόμενη και κομψή. Ζούσε μέσα στον ρυθμό.
Η αίθουσα σταδιακά βυθίστηκε στη σιωπή.Τα ψιθυρίσματα σταμάτησαν. Τα γέλια χάθηκαν. Τα κινητά κατέβηκαν.Όλοι τους παρακολουθούσαν.Ο Άρτεμ είχε πάψει πια να παίζει τον ρόλο του. Ακολουθούσε τη Λένα, και στο πρόσωπό του φαινόταν όλο και περισσότερο η έκπληξη. Γιατί αυτό που έβλεπε δεν ήταν αστείο.
Δεν ήταν αστείο.Ήταν χορός — και η Λένα είχε τον έλεγχο.Όταν η μουσική έφτασε στο αποκορύφωμά της, η Λένα έκανε μια αποφασιστική στροφή και στη συνέχεια επέστρεψε απαλά στην αγκαλιά του Άρτεμ. Κάθε της κίνηση είχε βάρος. Κάθε βήμα μιλούσε από μόνο του.
Όταν η μουσική τελείωσε, για λίγα δευτερόλεπτα επικράτησε απόλυτη σιωπή.Έπειτα ακούστηκε ένα χειροκρότημα.Και μετά άλλο ένα.Και μέσα σε λίγες στιγμές ολόκληρη η αίθουσα χειροκροτούσε.Η Λένα υποκλίθηκε ήρεμα και διακριτικά, σαν να ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο.
Έπειτα φόρεσε ξανά τα γυαλιά της και επέστρεψε σιωπηλά στο τραπέζι.Η βραδιά δεν ήταν πια η ίδια.Και από εκείνη τη στιγμή, κανείς δεν την κοίταξε ποτέ με τον ίδιο τρόπο.
