Η Άννα έσφιξε δυνατά τη γλιστερή πλαστική λαβή της σφουγγαρίστρας.
Το τακούνι της Ζάνα, της αναπληρώτριας γενικής διευθύντριας, είχε μόλις γλιστρήσει σκόπιμα πάνω στο φρεσκοσφουγγαρισμένο laminate δάπεδο, αφήνοντας πίσω του ένα σκούρο, βρώμικο σημάδι.
— Τελειώσατε εδώ; ρώτησε η Ζάνα συνοφρυωμένη από αηδία, τακτοποιώντας τα τέλεια μαλλιά της. Σε τρία λεπτά ξεκινά η παρουσίαση για τους επενδυτές. Αφήστε τον κουβά στον διάδρομο.
Η Άννα έγνεψε σιωπηλά και έκανε πίσω προς την πόρτα. Η μεγάλη αίθουσα συνεδριάσεων στον τελευταίο όροφο της κατασκευαστικής εταιρείας ήταν παγωμένη από τον κλιματισμό, αλλά το πραγματικό ψύχος ερχόταν από τον τρόπο που την αντιμετώπιζαν.
Είχε γίνει πια καθημερινότητα.Τη στιγμή εκείνη μπήκε με σίγουρο βήμα ο γενικός διευθυντής Τιμούρ Βαντίμοβιτς, μαζί με έναν ηλικιωμένο, εύσωμο άνδρα — τον κύριο Ζότοφ, ιδιοκτήτη αλυσίδας αποθηκών.
Η Άννα ετοιμαζόταν να φύγει όταν ο Ζότοφ κάθισε βαριά δίπλα στην είσοδο και άφησε τη βαλίτσα του να πέσει στο πάτωμα. Χτύπησε τον κουβά. Βρώμικο νερό χύθηκε στο ανοιχτόχρωμο σοβατεπί.
Η Άννα γονάτισε αμέσως και άρχισε να σκουπίζει γρήγορα.Την ίδια στιγμή, στην τεράστια οθόνη εμφανίστηκε η πρώτη διαφάνεια.
— Βαντίμ Σεργκέγεβιτς, ξεκίνησε η Ζάνα με ήρεμη φωνή, δείχνοντας το σχέδιο με λέιζερ, το έργο αποθηκών στη βόρεια ελώδη περιοχή είναι έτοιμο. Προτείνουμε συμβατικά θεμέλια ταινίας. Αυτό μειώνει το κόστος και επιταχύνει την παράδοση.
Ο Ζότοφ έγνεψε ικανοποιημένος. Ο Τιμούρ παρακολουθούσε προσεκτικά.Η Άννα πάγωσε. Γνώριζε εκείνο το έδαφος. Η διπλωματική της εργασία είχε βασιστεί ακριβώς σε τέτοιες συνθήκες.
Τύρφη. Υψηλά υπόγεια νερά. Τέτοιο θεμέλιο εκεί ήταν καταστροφή.— Συγγνώμη… ξέφυγε από τα χείλη της πριν προλάβει να σταματήσει.
Η αίθουσα πάγωσε.— Άννα, έξω! ψιθύρισε απότομα η Ζάνα.Αλλά η Άννα είχε ήδη σηκωθεί.— Το έδαφος εκεί δεν το αντέχει αυτό το θεμέλιο, είπε σταθερά. Θα υπάρξει άνιση καθίζηση.
Το κτίριο θα ραγίσει. Χρειάζονται πασσάλους διάτρησης. Είναι ακριβότερο, αλλά αλλιώς θα καταρρεύσουν όλα.— Καλέστε την ασφάλεια! φώναξε η Ζάνα. Η δουλειά σου είναι να καθαρίζεις, όχι να κάνεις μηχανική!
Η Άννα έβγαλε τα γάντια, τα πέταξε στον κουβά, πήρε ένα φύλλο χαρτί και έγραψε γρήγορα κάποιους υπολογισμούς. Το άφησε πάνω στο τραπέζι.
— Απλώς σας προειδοποίησα, είπε ήρεμα και έφυγε.Το ίδιο βράδυ γύρισε σπίτι με ένα γεμάτο τραμ, ακουμπώντας το μέτωπό της στο παγωμένο τζάμι. Η βροχή θόλωνε τα φώτα της πόλης. Ήξερε πως την επόμενη μέρα πιθανότατα θα την απέλυαν.
Στο σπίτι μύριζε βραστές πατάτες και φάρμακα. Ο πατέρας της καθόταν σε αναπηρικό καροτσάκι.— Άνια… η καρδιά πάλι… είπε αδύναμα. Πρέπει να αλλάξουμε τη συσκευή.
Η Άννα ένιωσε τον λαιμό της να σφίγγεται.— Πόσο κοστίζει;Το ποσό ήταν αδύνατο.Το επόμενο πρωί την κάλεσαν στο γραφείο του Τιμούρ.— Είχατε δίκιο, είπε εκείνος χωρίς περιστροφές. Οι γεωτεχνικές αναλύσεις το επιβεβαιώνουν.
Η Άννα δεν μίλησε.— Σας προσφέρω θέση, συνέχισε. Μπορείτε να επιστρέψετε στο επάγγελμά σας. Αλλά με τρεις μήνες δοκιμαστική περίοδο χωρίς μισθό.
Η Άννα έκλεισε τα μάτια για λίγο.— Δεν μπορώ να το δεχτώ.— Γιατί;— Γιατί κάποιος εξαρτάται από εμένα.Ο Τιμούρ συνοφρυώθηκε.— Θυσιάζετε το μέλλον σας για προσωρινές δυσκολίες.Η Άννα τον κοίταξε ήρεμα.
— Όταν είσαι μόνος, το λένε θυσία. Όταν η ζωή κάποιου εξαρτάται από αυτό, δεν είναι θυσία. Είναι προδοσία.Και έφυγε.Η Ζάνα την έστειλε στο υπόγειο αρχείο.Σκόνη, κουτιά, παλιά έγγραφα.
Μέχρι που μια μέρα βρήκε έναν σκισμένο φάκελο. Τον άνοιξε και πάγωσε.Τιμολόγια. Παραποιημένα έγγραφα. Φτηνά υλικά δηλωμένα ως υψηλής ποιότητας.Η καρδιά της χτύπησε δυνατά. Δεν ήταν λάθος. Ήταν απάτη.
Πήγε αμέσως στον επικεφαλής μηχανικό.— Αυτό είναι σοβαρό, είπε εκείνος σκοτεινά.Την επόμενη μέρα έγινε έκτακτη σύσκεψη.Η Ζάνα μιλούσε με αυτοπεποίθηση… μέχρι που τα έγγραφα έπεσαν στο τραπέζι.
Το χαμόγελό της εξαφανίστηκε.Ο Τιμούρ χλώμιασε καθώς τα ξεφύλλιζε.— Ασφάλεια, είπε ψυχρά. Πάρτε τη.Η Άννα δεν έμεινε να δει το τέλος.
Στον διάδρομο χτύπησε το τηλέφωνό της. Ο πατέρας της είχε μεταφερθεί επειγόντως στο νοσοκομείο.Όλα κατέρρευσαν.Στο νοσοκομείο καθόταν για ώρες έξω από την εντατική.
Τότε εμφανίστηκε ο Τιμούρ.— Έκανα λάθος, είπε χαμηλά. Συγγνώμη.Της έδωσε ένα έγγραφο.— Είστε επικεφαλής ελέγχου κόστους. Και η θεραπεία του πατέρα σας καλύπτεται από την εταιρεία.
Η Άννα έτρεμε.— Γιατί;— Γιατί δεν σιωπήσατε όταν έπρεπε να μιλήσετε.Πέρασαν δύο χρόνια.Η Άννα διοικούσε πλέον ολόκληρο τμήμα. Καμία παρατυπία δεν περνούσε απαρατήρητη.
Η Ζάνα είχε εξαφανιστεί από την εταιρεία, καταδικασμένη.Ένα βράδυ ο Τιμούρ μπήκε στο γραφείο.— Ο επικεφαλής μηχανικός συνταξιοδοτείται, είπε. Σας προτείνουμε για τη θέση.Η Άννα χαμογέλασε ελαφρά.
— Θα θυμούνται από πού ξεκίνησα.— Ας θυμούνται, απάντησε εκείνος.Έξω η πόλη έλαμπε.Η Άννα στάθηκε για λίγο σιωπηλή.Κάποτε καθάριζε αυτά τα δάπεδα.
Τώρα έπαιρνε αποφάσεις.Και κατάλαβε πως δεν ήταν η τύχη που άλλαξε τη ζωή της.Αλλά η στιγμή που τόλμησε να μιλήσει.
