Η Τζαροσλάβα έβγαλε τα βρεγμένα γάντια της.Στο φωτεινό πάτωμα του ευρύχωρου λόμπι σχηματίζονταν γκρίζα, γλιστερά ίχνη από τις μπότες της. Η φθινοπωρινή βροχή χτυπούσε ανελέητα την πόλη, και το χοντρό αδιάβροχο είχε προ πολλού πάψει να την προστατεύει.
Η θερμική τσάντα που πίεζε τον ώμο της περιείχε τέσσερις μερίδες ζεστό ριζότο, αλλά τώρα το βάρος της έμοιαζε περισσότερο με φορτίο παρά με δουλειά. Η Τζαροσλάβα ήταν είκοσι πέντε ετών. Στον πάτο του σακιδίου της, προσεκτικά τοποθετημένο σε έναν φάκελο, βρισκόταν το πτυχίο της με άριστα: αρχιτεκτονική βάσεων δεδομένων.
Και δίπλα του — σαράντα δύο e-mails απόρριψης.Στις περισσότερες περιπτώσεις ανέφεραν έλλειψη εμπειρίας. Σε άλλες, ούτε καν έφταναν εκεί: η αίτησή της δεν τη διάβαζε άνθρωπος. Ένας αλγόριθμος την επεξεργαζόταν, δεν έβρισκε λέξεις-κλειδιά… και την πετούσε αμέσως στον ψηφιακό κάδο.
Το ασανσέρ ανέβηκε αθόρυβα στον δέκατο όγδοο όροφο. Τα γραφεία της εταιρείας «Trans-Vector» την υποδέχτηκαν με νευρικό, χαοτικό θόρυβο.Εδώ δεν υπήρχε άρωμα αρώματος, αλλά μυρωδιά κρύου καφέ και υπερθερμασμένου πλαστικού από μηχανήματα.
Άνθρωποι με τσαλακωμένα πουκάμισα έτρεχαν ανάμεσα στα γραφεία. Τηλέφωνα χτυπούσαν, φωνές συγκρούονταν στον αέρα.Η Τζαροσλάβα πλησίασε τη ρεσεψιόν.— Καλημέρα. Παράδοση. Χρειάζομαι επιβεβαίωση παραλαβής — είπε ήρεμα.
Η κοπέλα με το καρτελάκι «Ανζέλικα» έκανε νευρικά κλικ στον υπολογιστή.— Αφήστε το εκεί — έκανε μια κίνηση με το χέρι. — Δεν έχουμε χρόνο τώρα.— Σύμφωνα με τον κανονισμό, πρέπει να το παραδώσω προσωπικά και να υπάρχει υπογραφή στο τερματικό.
Η Ανζέλικα εξερράγη.— Μιλάτε σοβαρά; Ο κεντρικός server είναι νεκρός από το πρωί! Τα φορτηγά είναι ακινητοποιημένα, οι αποθήκες γεμίζουν, τα λεφτά χάνονται… και εσείς μιλάτε για χαρτιά;Τη στιγμή εκείνη, η πόρτα της αίθουσας συσκέψεων άνοιξε απότομα.
Βγήκε ένας εύσωμος άνδρας, με ανοιχτό σακάκι και κόκκινο πρόσωπο. Ο Μπόρις Αλεξάντροβιτς, ο γενικός διευθυντής. Πίσω του ο Τιμούρ, επικεφαλής ανάπτυξης.— Τιμούρ! Δεν με ενδιαφέρουν οι δικαιολογίες σου! — βρόντηξε. — Τρεις χιλιάδες οχήματα είναι ακίνητα! Το «τέλειο» σου σύστημα κατέρρευσε!
— Δεν είναι σφάλμα του συστήματος! — αμύνθηκε ο Τιμούρ. — Αναβαθμίσαμε την ασφάλεια. Όλα τα τεστ ήταν σωστά. Φταίει ο πάροχος!Η Τζαροσλάβα πλησίασε λίγο. Η σκηνή της ήταν υπερβολικά οικεία.— Ελέγξατε τους παλιούς σαρωτές στις αποθήκες; — ρώτησε.
Σιωπή. Τα πληκτρολόγια σταμάτησαν.Ο διευθυντής γύρισε αργά προς το μέρος της, κοιτάζοντάς την από πάνω μέχρι κάτω — βρεγμένα ρούχα, τσάντα διανομέα.— Και εσείς ποια είστε;— Διανομέας — απάντησε περιφρονητικά ο Τιμούρ. — Έφερε φαγητό. Κυρία μου, αυτό δεν είναι το επίπεδό σας.
Το πρόσωπο της Τζαροσλάβας ζεστάθηκε, αλλά η φωνή της έμεινε ήρεμη.— Τα κλειδιά έχουν ενημερωθεί. Οι παλιοί χειροκίνητοι σαρωτές δεν το καταλαβαίνουν. Προσπαθούν να συνδεθούν, παίρνουν απόρριψη… και ξαναπροσπαθούν σε κύκλο.
— Το ακούω αυτό σοβαρά; — αναστέναξε ο Τιμούρ.— Ας συνεχίσει — είπε ο διευθυντής.— Μπαίνουν σε άπειρο βρόχο. Χιλιάδες συσκευές επιτίθενται στον server κάθε δευτερόλεπτο. Δεν είναι λάθος του παρόχου. Είναι υπερφόρτωση από το ίδιο το σύστημα.
Ο Τιμούρ χλώμιασε.— Τι κάνουμε;— Φίλτρο. Απορρίψτε όλα τα αιτήματα με παλιό πρωτόκολλο.Ο Τιμούρ κάθισε αμέσως και άρχισε να πληκτρολογεί.Ένα λεπτό.— Έτοιμο.Το φορτίο άρχισε να πέφτει.80… 60… 40…— Δουλεύει! — φώναξε κάποιος.
Το γραφείο αναστέναξε με ανακούφιση.Η Τζαροσλάβα γύρισε.— Ανζέλικα, χρειάζομαι την επιβεβαίωση.Η ρεσεψιονίστ υπέγραψε χωρίς λέξη.— Περιμένετε — την σταμάτησε ο διευθυντής δίπλα στο ασανσέρ. — Το όνομά σας;— Τζαροσλάβα.— Αύριο, στις έντεκα. Ανώτερη αναλύτρια.
— Με έναν όρο — είπε χαμηλά. — Μπορώ να αλλάξω το σύστημα επιλογής.Ο άνδρας έγνεψε.— Συμφωνώ.Πέντε μήνες αργότερα.Στο γραφείο της Τζαροσλάβας μύριζε φρέσκος καφές. Το σύστημά της ήδη λειτουργούσε — και μαζί του κάτι ακόμα: ευκαιρία.
— Έχεις υποψήφιο — μπήκε η Μαργαρίτα, υπεύθυνη HR. — Τον καλούμε;— Ναι.Ο Ντένις μπήκε μέσα. Απλά ρούχα, αλλά σίγουρο βλέμμα.Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης έγινε ξεκάθαρο: ήταν εξαιρετικός.— Ξεκινά τη Δευτέρα — έκλεισε η Μαργαρίτα.
Όταν έφυγε, είπε μόνο:— Έκανα λάθος.Η Τζαροσλάβα χαμογέλασε.Το βράδυ βγήκε από το κτίριο. Τα φώτα της πόλης έλαμπαν πάνω στη βροχή. Ένας διανομέας πέρασε δίπλα της.Τον κοίταξε για λίγο.Γιατί ήξερε:
έξω υπάρχουν ακόμα πολλοί σαν αυτόν.Και τώρα — επιτέλους — υπάρχει μια ευκαιρία.Γιατί η αξία δεν αποδεικνύεται από χαρτιά, αλλά από πράξεις.
