Αν σου τύχει μια γυναίκα της οποίας ο χαρακτήρας — για να το πούμε ευγενικά — έχει ήδη «ψηθεί», έχει καλυφθεί με γλάσο και έχει κρυώσει όμορφα, τότε ένα πράγμα καλό είναι να ξεκαθαρίσεις από την αρχή: δεν αξίζει να την ξαναβάλεις στον φούρνο με την ελπίδα ότι θα αλλάξεις τη γέμιση.
Απλώς δεν λειτουργεί.Η γυναίκα, φυσικά, είναι ένα ευέλικτο ον. Αλλά αυτή η ευελιξία μοιάζει περισσότερο με ατσάλινο ελατήριο: όσο πιο δυνατά το πιέζεις, τόσο πιο έντονα επιστρέφει πίσω. Και αν το παρακάνεις, δεν θα λυγίσει ήσυχα — θα σου επιστρέψει τα πάντα με έναν δυνατό, χαρούμενο κρότο.
Υπάρχουν όμως άντρες που δεν το καταλαβαίνουν ποτέ αυτό.Ο άντρας μου, ο Βάγκικ, για παράδειγμα, στα σαράντα πέντε του ξαφνικά ανακάλυψε μέσα του τον Πυγμαλίωνα. Αποφάσισε ότι δεν είμαι ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος, αλλά μια πρώτη ύλη — κάτι που με τη σωστή «διαπαιδαγώγηση» μπορεί να μετατραπεί σε μια υπάκουη,
εκλεπτυσμένη, «Michelin» σύζυγο.Αυτή η μεγάλη ιδέα εξερράγη στις γιορτές του Μαΐου. Ο Βάγκικ κάλεσε στο εξοχικό τους παλιούς φίλους — τον Μίσα και τον Τόλικ. Σοβαροί άντρες με μικρή κοιλίτσα, που λύνουν παγκόσμια γεωπολιτικά προβλήματα δίπλα στο μπάρμπεκιου.
Εγώ, meanwhile, όλο το πρωί έτρεχα σαν σβούρα: μαρινάρισμα κρέατος, κόψιμο λαχανικών, πλύσιμο σαλάτας, στρώσιμο τραπεζιού, τακτοποίηση του σπιτιού. Κλασική «δουλειά παρασκηνίου» της γιορτής.Βγήκα στη βεράντα με το μπολ της σαλάτας στο χέρι.
Και άκουσα.Πίσω από τη γωνία ακούστηκε η φωνή του Βάγκικ — σίγουρη, διδακτική:— Σας λέω, οι γυναίκες είναι σαν πλαστελίνη! Απλώς πρέπει να τις διαμορφώσεις σωστά. Στοιχηματίζω ένα μπουκάλι κονιάκ ότι μέσα σε λίγες ώρες θα κάνω τη Λένα μου τέλεια σύζυγο!
— Πώς δηλαδή; — γέλασε ο Μίσα. — Η Λένα σου έχει χαρακτήρα.— Αρνητική ενίσχυση! — απάντησε ο Βάγκικ θριαμβευτικά. — Κριτική θέλουν. Μετά ντρέπονται, προσαρμόζονται, εξελίσσονται… μάθετε, παιδιά!Στεκόμουν εκεί με τη σαλάτα.
Και για μια στιγμή μέσα μου όλα σώπασαν.Κανονικά εκεί έρχεται η προσβολή. Ο καβγάς. Το δράμα.Αλλά μέσα μου ξεκίνησε κάτι άλλο.Ο Βάγκικ ξέχασε ένα πράγμα: εγώ δεν είμαι πλαστελίνη.Είμαι μια γυναίκα κουρασμένη, αλλά όχι σπασμένη. Και αν προσπαθήσεις να με «διαμορφώσεις», δεν γίνομαι καλύτερη.
Γίνομαι πιο δημιουργική.Μπήκα στους καλεσμένους με το πιο όμορφο χαμόγελό μου — εκείνο που χρησιμοποιείται μόνο σε ύστατες περιπτώσεις.Ο Βάγκικ ήδη έκανε επίδειξη.— Λένα — είπε δυνατά για να ακουστεί — γιατί έκοψες τόσο χοντρά τα λαχανικά; Η γυναίκα του Μίσα τα κόβει λεπτοφυή!
Σιωπή.Οι καλεσμένοι πάγωσαν.Κι εγώ γέλασα.— Αχ, Βάγκικα! Έχεις δίκιο! Τραγικό!Και με μια αποφασιστική κίνηση έριξα όλη τη σαλάτα στα σκουπίδια.— Αν δεν είναι τέλειο, δεν υπάρχει καθόλου! — είπα χαρούμενα. — Ο άντρας μου αξίζει μόνο το καλύτερο!
Ο Βάγκικ ανοιγόκλεισε τα μάτια.Αυτή η αντίδραση δεν υπήρχε στο «εγχειρίδιο διαπαιδαγώγησης» του.— Λένα… δεν χρειαζόταν αυτό… — μουρμούρισε ο Μίσα.— Φυσικά και χρειαζόταν! — απάντησα. — Εδώ δουλεύουμε μόνο με ποιότητα!
Μετά γύρισα στον Βάγκικ:— Έχεις δίκιο, αγάπη μου. Δεν είμαι αρκετά προσεκτική. Ίσως καλύτερα να ψήσεις εσύ το κρέας.Και του έδωσα τα σουβλάκια.Έμεινε παγωμένος.— Τι;— Μα φυσικά. Εσύ είσαι ο μάστορας του σπιτιού. Τουλάχιστον μέχρι το τηλεχειριστήριο.
Και απομακρύνθηκα να αλλάξω.Δεκαπέντε λεπτά μετά γύρισα με μεταξωτό ρόμπα και ένα παγωμένο τόνικ στο χέρι.Στη σχάρα επικρατούσε χάος. Τα κάρβουνα δεν άναβαν. Οι άντρες ήταν χαμένοι.Κάθισα δίπλα στον Τόλικ.
— Λοιπόν, παιδιά, πώς πάει το μεγάλο project; — ρώτησα αθώα.Ο Βάγκικ μου έριξε βλέμμα.— Λένα, έτσι δεν γίνεται! Έλα να βοηθήσεις!— Δεν μπορώ — αναστέναξα. — Συλλέγω γυναικεία ενέργεια.Μετά γύρισα στον Μίσα:
— Πες μου ξανά πώς ο Βάγκικ έφτιαξε τη βρύση… εκείνη τη θρυλική, που πλημμύρισε τους από κάτω γείτονες.Γέλια ξέσπασαν.Η υπόλοιπη μέρα δεν είχε πια καμία σχέση με «διαμόρφωση».Ο Βάγκικ σιωπηλός έψηνε κάτι που έμοιαζε περισσότερο με πείραμα παρά με φαγητό. Δεν προσπάθησε ξανά να «διορθώσει» κανέναν.
Το βράδυ, ο Μίσα του είπε χαμηλόφωνα:— Βάγκικ… πλαστελίνη, ε;Και του έδωσε ένα φιλικό χτύπημα στον ώμο.— Ο σοφός άντρας δεν διαμορφώνει τη γυναίκα. Απλώς δεν ξεχνά ότι είναι ζωντανή.Εγώ απλώς χαμογέλασα.
Γιατί ένα πράγμα καλό είναι να το θυμούνται όλοι:Όταν κάποιος προσπαθεί να σε «ανακατασκευάσει», μερικές φορές αρκεί απλώς να του επιστρέψεις την αντανάκλασή του.Τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει μόνος του.
