Η βροχή έπεφτε ασταμάτητα, μετατρέποντας τον χωματόδρομο σε μια βαριά, γλιστερή λάσπη όπου τα βρεγμένα φύλλα κολλούσαν στο έδαφος σαν ξεχασμένες αναμνήσεις.
Το τοπίο θόλωνε κάτω από το βάρος της καταιγίδας, σαν να επρόκειτο ο κόσμος να εξαφανιστεί από στιγμή σε στιγμή. Μέσα σε αυτή τη γκρίζα σιωπή προχωρούσε ένας άντρας παραπατώντας — σπασμένος, εξαντλημένος,
με κάθε βήμα να του αποσπά το τελευταίο κομμάτι δύναμης που του είχε απομείνει.Τα ρούχα του ήταν κουρελιασμένα, το πρόσωπό του σχεδόν αγνώριστο κάτω από τη βρωμιά και την κούραση. Το βλέμμα του ήταν άδειο, χαμένο, σαν να μην ανήκε πια σε κανέναν κόσμο.
Τίποτα πάνω του δεν πρόδιδε ότι κάποτε ήταν ένας από τους πιο πλούσιους και ισχυρούς ανθρώπους της χώρας.Είχε κηρυχθεί αγνοούμενος.
Για μήνες γύρω από την εξαφάνισή του κυκλοφορούσαν φήμες: απαγωγή, προδοσία μέσα στην ίδια του την αυτοκρατορία, μια προσεκτικά σχεδιασμένη φυγή.
Η αλήθεια όμως ήταν πολύ πιο σκληρή — ένα ατύχημα, σοβαρό τραύμα στο κεφάλι και πλήρης απώλεια μνήμης. Σαν ολόκληρη η ζωή του να είχε σβηστεί μέσα σε ένα μόνο δευτερόλεπτο.
Προχώρησε μέχρι που το σώμα του αρνήθηκε να συνεχίσει.Δίπλα σε έναν ξύλινο φράχτη, μπροστά σε ένα μικρό απομονωμένο σπίτι ανάμεσα σε χωράφια και δέντρα, κατέρρευσε μέσα στη λάσπη.
Σε αυτό το σπίτι ζούσε η Λάουρα.Μια νεαρή γυναίκα με χέρια σημαδεμένα από τη σκληρή δουλειά και μάτια κουρασμένα αλλά ακόμα γεμάτα ήρεμη δύναμη.
Μεγάλωνε μόνη της τα δύο παιδιά της — τον Ματέο και τη Σοφία — σε ένα μέρος τόσο απομακρυσμένο που έμοιαζε ξεχασμένο από τον χρόνο.
Ο πατέρας των παιδιών είχε φύγει εδώ και καιρό, αφήνοντας πίσω του κενές υποσχέσεις και μια απουσία που έγινε καθημερινότητα.
Η Λάουρα έμαθε να επιβιώνει: δούλευε στη γη, φρόντιζε ζώα και έπαιρνε κάθε ευκαιρία για εργασία. Η ζωή ήταν δύσκολη, αλλά δική της.Εκείνο το βράδυ, όταν βγήκε στη βροχή για ξύλα, είδε μια φιγούρα δίπλα στον φράχτη.
Ακίνητη.Για μια στιγμή νόμισε πως ήταν ήδη αργά.Αλλά τότε είδε την αδύναμη κίνηση του στήθους.Ήταν ζωντανός.Χωρίς δισταγμό, παρά τον φόβο της, τον έσυρε μέσα στο σπίτι, βήμα βήμα, σαν να τον έβγαζε από την ίδια την καταιγίδα.
«Δεν ξέρω ποιος είναι… αλλά δεν μπορώ να τον αφήσω να πεθάνει», ψιθύρισε.Τα παιδιά στέκονταν στην πόρτα, ανάμεσα στον φόβο και την περιέργεια.
Η Λάουρα τον ξάπλωσε στο μοναδικό κρεβάτι, καθάρισε τις πληγές του και έμεινε δίπλα του όλη τη νύχτα.Μουρμούριζε ασυνάρτητες λέξεις, σαν να προσπαθούσε να πιαστεί από έναν κόσμο που είχε χαθεί.Όταν τελικά άνοιξε τα μάτια του, όλα είχαν εξαφανιστεί.
Δεν υπήρχε όνομα. Δεν υπήρχε παρελθόν. Δεν υπήρχε ταυτότητα.Μόνο ένα βαθύ κενό και ένας θαμπός πόνος στο κεφάλι.Η Λάουρα του έδωσε ένα όνομα: Ανδρέας.
Όχι για να σβήσει αυτό που ήταν, αλλά για να του δώσει μια αρχή.Οι μέρες πέρασαν.
Ο Ανδρέας ανέκτησε σιγά σιγά τις δυνάμεις του. Βοηθούσε στις δουλειές του σπιτιού, κουβαλούσε νερό, επισκεύαζε πράγματα. Όμως μερικές φορές οι κινήσεις του ήταν υπερβολικά ακριβείς, σαν το σώμα του να θυμόταν κάτι που το μυαλό του δεν μπορούσε να φτάσει.
Κάποιες χειρονομίες ήταν υπερβολικά σωστές για να είναι τυχαίες.Κάποιες λέξεις του προκαλούσαν ανεξήγητη ανησυχία, σαν κάτι θαμμένο βαθιά μέσα του να προσπαθούσε να βγει στην επιφάνεια.
Ο Ματέο δεν τον εμπιστευόταν.Η Σοφία τον παρατηρούσε σιωπηλά με περιέργεια.Η Λάουρα δεν έκανε ερωτήσεις.Ήξερε τι σημαίνει να είσαι χαμένος.Έτσι δημιουργήθηκε μια εύθραυστη ησυχία στο σπίτι, σαν ο έξω κόσμος να είχε σταματήσει.
Αλλά αλλού, η ζωή συνεχιζόταν.Στην πόλη, το όνομα Αλεχάντρο Ρίβας αντηχούσε ακόμα παντού.
Ο αγνοούμενος δισεκατομμυριούχος είχε γίνει θρύλος. Η αυτοκρατορία του είχε ήδη μοιραστεί ανάμεσα σε συνεταίρους και αντιπάλους. Άλλοι τον θεωρούσαν νεκρό, άλλοι φοβόντουσαν την επιστροφή του.
Κανείς δεν φανταζόταν ότι ζούσε σε ένα ξεχασμένο αγρόκτημα, μαθαίνοντας ξανά ποιος είναι.Ώσπου ήρθε η καταιγίδα.Μια νύχτα όπου ο ουρανός έμοιαζε να σκίζεται.
Ο άνεμος ούρλιαζε, η βροχή χτυπούσε τη γη. Ξαφνικά ένα δέντρο έπεσε πάνω στον αχυρώνα με εκκωφαντικό θόρυβο.Ο Ματέο παγιδεύτηκε μέσα.
Η κραυγή της Λάουρα έσκισε την καταιγίδα.Ο Ανδρέας δεν δίστασε.Έτρεξε.Μέσα στη λάσπη, πάλευε με τα ξύλα, τα σήκωνε με δύναμη που δεν καταλάβαινε από πού έβγαινε. Τελικά κατάφερε να ελευθερώσει το παιδί.
Ο Ματέο ήταν ζωντανός.Αλλά κάτι μέσα του έσπασε.Σαν να ράγισε ένα εσωτερικό φράγμα.Και τότε ήρθαν εικόνες.Γυάλινα γραφεία. Συναντήσεις. Αριθμοί. Εξουσία. Έλεγχος.
Στράφηκε ζαλισμένος.Και τότε ήρθε η αλήθεια.Θυμήθηκε.Δεν ήταν ο Ανδρέας.Ήταν ο Αλεχάντρο Ρίβας.Ο άνθρωπος που είχε εξαφανιστεί.
Ο κληρονόμος μιας αυτοκρατορίας.Και ίσως κάποιος που είχε προσπαθήσει να διαγράψουν.Εκείνη τη νύχτα δεν κοιμήθηκε.Το πρωί όλα είχαν επιστρέψει — το παρελθόν, η ζωή, η ταυτότητα.
Αλλά μαζί τους είχε μείνει και κάτι άλλο: η απλή ζωή που του είχε δώσει κάτι που ποτέ δεν γνώρισε — ειρήνη και ανθρωπιά.Τώρα έπρεπε να διαλέξει.Να επιστρέψει στον κόσμο της δύναμης και του κινδύνου…
ή να μείνει με τη γυναίκα και τα παιδιά που, χωρίς να το ξέρουν, του χάρισαν ξανά τον εαυτό του.Ο άντρας που όλοι πίστευαν νεκρό γεννήθηκε δύο φορές:
μία μέσα στη λάσπη, από ένα χέρι που τον τράβηξε,και μία μέσα στη μνήμη, μέσα στην καταιγίδα.Αλλά τώρα τον περίμενε η πιο δύσκολη απόφαση:ποια ζωή αξίζει πραγματικά να ζήσει;
