Ο ήλιος έλαμπε εκτυφλωτικά, και οι χρυσοί φωτεινοί στίγματα που διέσχιζαν τα βιτρό έπεφταν στο πάτωμα σαν μικροί, αιωρούμενοι χορευτές, κατακλύζοντας κάθε γωνιά της αίθουσας. Στον αέρα αιωρούνταν η απαλή μυρωδιά της παιώνιας, συνοδευόμενη από την φρεσκάδα της σαμπάνιας, η οποία ταυτόχρονα γαλήνευε και κυριαρχούσε στις αισθήσεις.
Τα γέλια των καλεσμένων και ο μακρινός ήχος των ποτηριών αναμιγνύονταν με την ατμόσφαιρα, αλλά για την Αλίνα όλα φαίνονταν να χάνουν τη σημασία τους· στην καρδιά της μόνο η προσμονή χτυπούσε.
Στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη, ακίνητη, αλλά κάθε ίνα του σώματός της εξέπεμπε έντονη προσοχή και ένταση. Φορούσε ένα ελαφρύ, κρεμ φόρεμα που έπεφτε απαλά στο πάτωμα, σαν να την τυλίγει ένα αεράκι.
Στο κεφάλι της είχε μια επιμελώς τοποθετημένη ξανθιά περούκα, σαν να είχε βγει από παραμύθι. Κανείς δεν υποψιαζόταν ότι κάτω από αυτή την απαλότητα κρυβόταν δέρμα ταλαιπωρημένο από χημειοθεραπεία — και όμως τίποτα δεν αφαίρεσε το λαμπερό της χαμόγελο.
Μόνο ο αρραβωνιαστικός της ήξερε πραγματικά γιατί τα μάτια της εξακολουθούσαν να λάμπουν, γιατί η καρδιά της χτυπούσε τόσο δυνατά, σαν κάθε στιγμή μαζί να έπρεπε να ζήσει στο έπακρο.
Ο τελευταίος χρόνος ήταν μια συνεχής μάχη. Κάθε μέρα, κάθε λεπτό, ήταν ένας αγώνας για τη ζωή, στηριγμένος στην αγάπη, ακόμη κι όταν οι γιατροί θεωρούσαν τις πιθανότητες ελάχιστες. Με ήρεμη και ακλόνητη φωνή πάντα έλεγε:
— Ακόμα θα έχουμε χρόνο να παντρευτούμε.Τώρα στεκόντουσαν κάτω από ένα τόξο φτιαγμένο από λευκά τριαντάφυλλα. Το φως έπαιζε στα υφάσματα των φορεμάτων, το κροτάλισμα των ποτηριών αναμιγνυόταν με τα γέλια, και κάθε κίνηση ήταν γεμάτη ελπίδα.
Η Αλίνα χαμογελούσε, η καρδιά της χτυπούσε άγρια, νιώθοντας ότι ακόμη και ο αέρας γύρω της δονείται. Κάθε στιγμή ήταν μια ανάμειξη ανακούφισης και φόβου, καθώς κοίταζε τον αρραβωνιαστικό της.
Αλλά στο πίσω μέρος της αίθουσας στεκόταν η πεθερά. Με ψυχρό, μετρημένο βλέμμα, κάθε της κίνηση έμοιαζε να βαραίνει τον αέρα σαν καταδίκη. Εδώ και χρόνια επαναλάμβανε σε όλους ότι «εκείνο το κορίτσι» μόνο προσποιείται για να προκαλέσει οίκτο.
Τώρα τα λόγια της ηχούσαν δυνατά, καθώς πλησίαζε αργά το ζευγάρι με ένα σφιγμένο χαμόγελο, βεβαιώνοντας ότι όλοι θα άκουγαν:— Λοιπόν, τώρα με πιστεύετε; — είπε ψυχρά.
Πριν προλάβει κανείς να επέμβει, έπιασε ξαφνικά τα μαλλιά της Αλίνας. Η περούκα έπεσε απαλά στο πάτωμα, και η αίθουσα πάγωσε· η μουσική σταμάτησε και οι καλεσμένοι κράτησαν την αναπνοή τους.
Η Αλίνα στάθηκε στη μέση της αίθουσας: ξυρισμένη, χλωμή, τρεμάμενη, αλλά απίστευτα δυνατή. Τα μάτια της δεν έλαμπαν από δάκρυα, αλλά από το φως που έπεφτε στο πρόσωπό της, σπασμένο και λαμπερό.
Μια απόλυτη σιωπή κάλυψε την αίθουσα, σχεδόν ακούγοντας κανείς τους χτύπους της καρδιάς της. Όλα τα βλέμματα ήταν στραμμένα πάνω της, γεμάτα έκπληξη και συνειδητοποίηση.
Ο αρραβωνιαστικός της πλησίασε αργά, έβγαλε το σακάκι του και το έριξε απαλά στους ώμους της. Τα μάτια του συναντήθηκαν με της μητέρας του:— Τώρα όλοι βλέπουν — είπε χαμηλόφωνα αλλά καθαρά — ποιος είναι πραγματικά άρρωστος.
Πήρε το χέρι της Αλίνας και την οδήγησε έξω από την αίθουσα. Στο φως του ήλιου, αναπνέοντας για πρώτη φορά εντελώς ήρεμα, εκείνη ψιθύρισε:— Συγγνώμη — είπε — χάλασα την γιορτή σου.
— Μου έδωσες τη ζωή — απάντησε χαμογελώντας απαλά, ενώ τα δάχτυλά τους ενώνονταν — και τίποτα άλλο δεν έχει σημασία.
Πέρασε ένας χρόνος. Η Αλίνα επέστρεψε στον ίδιο κήπο όπου είχαν τραβηχτεί οι φωτογραφίες. Τα μαλλιά της, πλέον κοντά, έλαμπαν έντονα στον ήλιο, και η ασθένεια είχε γίνει μια μακρινή, αχνή ανάμνηση στην καρδιά της.
Τώρα γνώριζε: τα θαύματα δεν έρχονται πάντα επειδή τα περιμένουμε. Μερικές φορές έρχονται επειδή κάποιος αγαπά αληθινά, και η αληθινή αγάπη μπορεί να νικήσει κάθε φόβο, πόνο και αμφιβολία. Η δύναμη της αγάπης λάμπει πιο φωτεινά από οποιαδήποτε αντανακλαστική δέσμη φωτός που έπεσε ποτέ στο πάτωμα της αίθουσας.
