Κανείς δεν σταμάτησε. Ούτε η κομψή κυρία που περπατούσε βιαστικά, ούτε ο νεαρός με τα ακουστικά, ούτε ο ταξιτζής που κοίταξε και συνέχισε.
Το μωρό άφησε μόνο μια αχνή αναπνοή, τα μάτια του γυάλινα, τα χείλη του με μια μπλε απόχρωση. Η Κάρμεν έτρεμε από το κρύο και τον φόβο, κρατώντας σφιχτά το παιδί της στο στήθος, ενώ ένιωθε πως ο κόσμος περνούσε γύρω τους χωρίς να τους προσέχει.
Ξαφνικά, μια μαύρη BMW σταμάτησε απότομα μπροστά στο πεζοδρόμιο. Η πόρτα άνοιξε και ένας άντρας βγήκε – με σκούρο κοστούμι, τέλεια χτενισμένα μαλλιά και πρόσωπο σκληρό σαν γλυπτό.
Ο Αλεχάντρο Ερέρα, ο φοβητσιάρης επιχειρηματίας της Ισπανίας, δισεκατομμυριούχος με περιουσία τεσσάρων δισεκατομμυρίων ευρώ και φήμη σιδερένιας θέλησης.Κανείς δεν περίμενε συμπόνια από εκείνον.
Αλλά τη στιγμή που συνάντησε τα μάτια της Κάρμεν, είδε κάτι ακαθόριστο: μια καθαρή, απεγνωσμένη αγάπη που δεν μπορούσε να είναι ψεύτικη.
Η Κάρμεν γονάτισε κουρασμένη μπροστά του. – Σας παρακαλώ… – παρακάλεσε με τρεμάμενη φωνή – σώστε το μωρό μου! Δεν έχω κανέναν άλλο στον κόσμο.
Ο Αλεχάντρο την κοίταξε για μια στιγμή, και ο χρόνος γύρω τους φάνηκε να σταματάει. Στη συνέχεια, με μια κίνηση που άλλαξε για πάντα τη ζωή του και όλων των παρόντων, γονάτισε και σήκωσε το μωρό από το έδαφος.
– Σήκω – είπε με αποφασιστική φωνή, βοηθώντας την να σταθεί όρθια. – Από τώρα και στο εξής, ο γιος σου είναι και δικός μου. Χωρίς να πει λέξη, τους οδήγησε στο αυτοκίνητο και έτρεξε με όλη του την ταχύτητα προς το νοσοκομείο La Paz.
Ο κινητήρας βρυχούσε, ενώ οι σταγόνες της βροχής χτυπούσαν το παράθυρο. Η Κάρμεν έκλαιγε σιωπηλά, κρατώντας σφιχτά τον Αντριάν, ενώ ο Αλεχάντρο οδηγούσε σαν να εξαρτιόταν από αυτή τη στιγμή κάθε ζωή.
– Θα τα καταφέρεις, έτσι; – ρώτησε χωρίς να πάρει τα μάτια του από το δρόμο. – Δεν ξέρω… – λύγισε η Κάρμεν. – Σε παρακαλώ, μην πεθάνει… μην…
Στο πίσω κάθισμα, ο Αντριάν δυσκολευόταν να αναπνεύσει. Ο Αλεχάντρο πάτησε γκάζι, προσπερνώντας αυτοκίνητα, αγνοώντας τα φανάρια. Σε λιγότερο από επτά λεπτά ήταν στην είσοδο των επειγόντων.
Ο Αλεχάντρο βγήκε από το αυτοκίνητο κρατώντας το μωρό στα χέρια του και φώναξε για βοήθεια:– Έκτακτο! Το παιδί δεν αναπνέει!Οι γιατροί έτρεξαν, πήραν το μωρό και το τοποθέτησαν σε φορητή θερμοκοιτίδα.
Η Κάρμεν προσπάθησε να τους ακολουθήσει, αλλά μια νοσοκόμα την σταμάτησε.– Σας παρακαλώ, μείνετε εδώ.Ο Αλεχάντρο κράτησε το χέρι της.– Μην ανησυχείς, θα τον σώσουν.
Η Κάρμεν ήταν μουσκεμένη, τα μάτια της πρησμένα, αλλά τον κοίταξε.– Γιατί… μας βοηθάτε; – ψιθύρισε σχεδόν αθόρυβα.
Ο Αλεχάντρο δίστασε για μια στιγμή. Θύμιζε σε κάτι από τα παιδικά του χρόνια: μόνος, εγκαταλειμμένος σε ορφανοτροφείο, ονειρευόμενος πως κάποιος θα ερχόταν να τον σώσει.
– Γιατί κάθε παιδί αξίζει να ζήσει – είπε απλά.
Στην αίθουσα αναμονής, ο Αλεχάντρο έβγαλε το σακάκι του και το έβαλε στους ώμους της Κάρμεν. Κάλεσε τη βοηθό του. – Ρομπέρτο, φέρε λίγα στεγνά ρούχα για μια γυναίκα, μέγεθος 42, και ζεστό φαγητό. Αμέσως.
Η Κάρμεν τον κοίταζε άναυδη.– Ποιος είστε;– Κάποιος που θέλει να βοηθήσει – απάντησε ο Αλεχάντρο σύντομα.– Πώς σας λένε;– Αλεχάντρο. Και εσύ;– Κάρμεν. Το παιδί μου λέγεται Αντριάν. Είναι τριών μηνών και είναι όλος μου ο κόσμος.
Ο Αλεχάντρο ένιωσε ένα απροσδόκητο συναίσθημα: ένστικτα να τους προστατεύσει. Αυτός ο άντρας, που είχε χτίσει μια αυτοκρατορία από αριθμούς και συμβόλαια, δεν είχε νιώσει ποτέ κάτι τέτοιο.
– Ο Αντριάν θα αναρρώσει – είπε. – Το υπόσχομαι.Οι γιατροί επέστρεψαν. – Το παιδί έχει σοβαρή αναπνευστική ανεπάρκεια. Χρειάζεται άμεση επέμβαση, το κόστος είναι τεράστιο – εξήγησε ο επικεφαλής.
Ο Αλεχάντρο διέκοψε.– Γιατρά μου, ό,τι χρειαστεί, όσα χρήματα κι αν χρειαστούν, θα τα πληρώσω.– Αλλά, κύριε, πρόκειται για τουλάχιστον 200.000 ευρώ…– Σας είπα: ό,τι ποσό χρειαστεί – επανέλαβε ο Αλεχάντρο.
Η Κάρμεν τον κοίταζε με δέος.– Γιατί; – ψιθύρισε.Ο Αλεχάντρο την κοίταξε βαθειά στα μάτια και για πρώτη φορά επέτρεψε στον εαυτό του ένα συναίσθημα.– Επειδή κι εγώ ήμουν κάποτε ένα παιδί που χρειαζόταν βοήθεια… και κανείς δεν ήρθε.
Καθώς ο Αντριάν μεταφερόταν στο χειρουργείο, η Κάρμεν και ο Αλεχάντρο έμειναν στην αίθουσα αναμονής. Εκείνη έκλαιγε σιωπηλά. Ο Αλεχάντρο ένιωσε για πρώτη φορά εδώ και χρόνια τον φόβο.
– Πες μου την ιστορία σου, Κάρμεν – ζήτησε.Πήρε βαθιά ανάσα. – Είμαι 22 ετών. Στο πανεπιστήμιο έμεινα έγκυος. Ο πατέρας του Αντριάν έφυγε μόλις το έμαθε. Οι γονείς μου με πέταξαν από ντροπή. Γέννησα μόνη μου.
Κάνω τη νύχτα σερβιτόρα, την ημέρα σπουδάζω παιδαγωγική. Αυτή την εβδομάδα ο Αντριάν είχε αναπνευστικά προβλήματα. Έδωσα όλα μου τα χρήματα σε ιδιώτες γιατρούς. Σήμερα πήγα στους γονείς μου για βοήθεια…
Η πόρτα έκλεισε μπροστά στο πρόσωπό μου. Στο δρόμο για το σπίτι, ο Αντριάν δυσκολευόταν να αναπνεύσει. Γονάτισα στο έδαφος και προσευχήθηκα να έρθει κάποιος να μας σώσει.Ο Αλεχάντρο άκουγε, ενώ μέσα του μαζευόταν μια οργή που δεν είχε ξανανιώσει.
– Πού μένετε τώρα;– Σε ένα στενό δωμάτιο στο Λαβαπιές, 100 τετραγωνικά μέτρα για τέσσερις οικογένειες, με κοινό μπάνιο. Δεν είναι χώρος για μωρό, αλλά τόσα μπορώ να διαθέσω.Ο Αλεχάντρο φαντάστηκε τη νεαρή γυναίκα να κρατά το νεογέννητο
τη νύχτα ενώ σπουδάζει, να δουλεύει για λίγα ευρώ κάθε μέρα, αγωνιζόμενη για να εξασφαλίσει ένα μέλλον για τον γιο της.– Κάρμεν – μίλησε ξαφνικά – αν ο Αντριάν αναρρώσει, τι θέλεις να κάνεις; – Να τελειώσω το πανεπιστήμιο.
Να γίνω δασκάλα. Να δώσω στον Αντριάν μια κανονική ζωή, σπίτι και ευκαιρίες για μάθηση.– Και αν σου έλεγα ότι μπορείς να τα έχεις όλα αυτά;Η Κάρμεν τον κοίταξε μπερδεμένη. – Δεν καταλαβαίνω.
– Δούλεψε για μένα. Ως προσωπική βοηθός, για παράδειγμα. Θα πληρώσω το πανεπιστήμιο, θα σου δώσω σπίτι, θα εξασφαλίσω το μέλλον σου.– Δεν μπορώ να δεχτώ φιλανθρωπία – κούνησε το κεφάλι η Κάρμεν.
– Δεν είναι φιλανθρωπία, είναι επένδυση – απάντησε ο Αλεχάντρο. – Χρειάζομαι κάποιον που να είναι ειλικρινής. Κάποιον που να θυμάται τι σημαίνει να παλεύεις για κάτι πραγματικά σημαντικό.
Την ίδια στιγμή ο χειρουργός βγήκε από το χειρουργείο. Το χαμόγελό του τα είπε όλα. – Το μωρό σώθηκε. Είναι ασφαλές.
Η Κάρμεν ξέσπασε σε δάκρυα στην αγκαλιά του Αλεχάντρο. Εκείνος την κράτησε σφιχτά, νιώθοντας μια ικανοποίηση μεγαλύτερη από κάθε επιχειρηματική επιτυχία του.
