Η Χελένα ήταν στα όρια της εξάντλησης. Δύο βάρδιες στην καφετέρια, προετοιμασία για εξετάσεις και μόλις λίγες ώρες ύπνου μέσα σε δύο μέρες. Στις 23:00 βγήκε από τη βιβλιοθήκη, το μυαλό της μισοκλειστό, και αντίκρισε ένα μαύρο αυτοκίνητο στην είσοδο.
Χωρίς δεύτερη σκέψη, το θεώρησε το ταξί της και άνοιξε την πόρτα.Το εσωτερικό ήταν πολυτελές, ασυνήθιστο για ταξί, αλλά η κούραση νίκησε τη λογική. Έκλεισε τα μάτια της για ένα λεπτό…— Μπαίνετε πάντα σε ξένα αυτοκίνητα ή σήμερα είμαι τυχερός;
Η φωνή τη ξάφνιασε. Δίπλα της καθόταν ένας άντρας με ακριβό κοστούμι και ένα ελαφρύ, παιχνιδιάρικο χαμόγελο.— Συγγνώμη… νόμιζα πως ήταν το ταξί μου.— Καταλαβαίνω. Αλλά προλάβατε να χαλαρώσετε κιόλας.Κοίταξε γύρω της: δερμάτινα καθίσματα, ξύλινες επενδύσεις, μίνι μπαρ.
Η καρδιά της χτυπούσε πιο γρήγορα.— Δεν είστε ο οδηγός, σωστά;— Όχι. Είμαι ο Γκαμπριέλ Αλμπουκέρκι. Το αυτοκίνητο είναι δικό μου.Το όνομα δεν της έλεγε τίποτα, αλλά η αυτοπεποίθησή του μιλούσε από μόνη της.— Θα κατέβω, είπε ντροπιασμένη.
— Είναι ήδη αργά. Επιτρέψτε μου να σας πάω σπίτι.Δεν υπήρχε επιλογή· η ιδέα να περπατήσει μόνη τη νύχτα την τρόμαζε. Κι έτσι, συμφώνησε.Κατά τη διαδρομή, εκείνος τη ρώτησε γιατί ήταν τόσο κουρασμένη. Η Χελένα άνοιξε την καρδιά της: δύο δουλειές, σπουδές, ατελείωτες ώρες.
— Κανείς δεν μπορεί να ζει έτσι για πολύ, είπε απαλά ο Γκαμπριέλ.Όταν το αυτοκίνητο σταμάτησε μπροστά στο μικρό, ταπεινό της σπίτι, πρόσθεσε αβίαστα:— Χρειάζομαι μια προσωπική βοηθό. Ευέλικτο ωράριο, καλή αμοιβή.Η Χελένα ένιωσε ένα σφίξιμο στο στήθος.
— Δεν θέλω οίκτο.— Δεν είναι οίκτος. Είναι πρόταση εργασίας.Της έδωσε την επαγγελματική του κάρτα. Ήταν διευθύνων σύμβουλος μιας μεγάλης εταιρείας.Για τρεις μέρες δεν είχε το θάρρος να καλέσει, ώσπου το απλήρωτο ενοίκιο την ανάγκασε.
— Πότε μπορείτε να ξεκινήσετε; ρώτησε.— Αύριο.Η δουλειά ήταν απαιτητική, αλλά δίκαιη. Η Χελένα αποδείχθηκε εξαιρετική: οργάνωνε συναντήσεις, ταξίδια, projects. Εκείνος την εκτιμούσε.— Είστε εδώ γιατί έχετε ταλέντο, της είπε μια μέρα.Τα λόγια αυτά της έμειναν για πάντα.
Σιγά σιγά, η σχέση τους απέκτησε βάθος πέρα από την επαγγελματική συνεργασία. Την στήριζε, την σεβόταν. Όταν κυκλοφόρησαν φήμες, εκείνη ξεκαθάρισε: δεν ήθελε να είναι «απλώς η βοηθός».— Σας προσέλαβα για τις ικανότητές σας, απάντησε εκείνος ήρεμα.
Μήνες αργότερα, η Χελένα έλαβε δεκτική απάντηση σε ένα διεθνές πρόγραμμα ανταλλαγής για ένα χρόνο. Του το ανακοίνωσε.— Αν σας κρατούσα, θα σας στερούσα το όνειρό σας, είπε. Προτού φύγει, του εξομολογήθηκε ότι είχε ερωτευτεί. Χωρίς δράμα, απλά και ειλικρινά.
Εκείνος ανταπέδωσε με το ίδιο αληθινό συναίσθημα. Και παρ’ όλο που χώρισαν για τη γνώση και την εμπειρία, η καρδιά τους έμεινε συνδεδεμένη.Ένα χρόνο μετά, όταν η Χελένα επέστρεψε, εκείνος την περίμενε στο αεροδρόμιο:— Δεν μπέρδεψες πάλι το αυτοκίνητο; χαμογέλασε.
— Όχι. Τώρα είμαι πιο προσεκτική, απάντησε.Πήρε τη βαλίτσα της και εκείνος πρόσθεσε:— Αγόρασα ένα διαμέρισμα. Για εμάς.Της έκανε πρόταση γάμου χωρίς περιττή επισημότητα. Εκείνη είπε «ναι».Η Χελένα ολοκλήρωσε τις σπουδές της και άνοιξε τη δική της συμβουλευτική εταιρεία,
ενώ εκείνος συνέχισε να διευθύνει τη δική του. Η σχέση τους βασιζόταν στον σεβασμό, την εμπιστοσύνη και την αγάπη.Μερικές φορές, μετά από μια κουραστική μέρα, όταν μπαίνει στο αυτοκίνητό του, τον ρωτάει χαμογελώντας:— Θα ελέγξεις τον αριθμό;
Εκείνος γελά:— Αν είναι το δικό σου αυτοκίνητο, δεν χρειάζεται.Και έτσι, μια απλή σύμπτωση, ένα μαύρο αυτοκίνητο και μια στιγμή κούρασης, άλλαξαν για πάντα τη ζωή τους.
