Η μικρή αδερφή μου κι εγώ ανεβαίναμε με το ασανσέρ στον τελευταίο όροφο της πολυκατοικίας μας, όταν ξαφνικά συνέβη κάτι που άλλαξε για πάντα τη ζωή μας. Ένας άγνωστος σκύλος έβαλε ξαφνικά τα πόδια του πάνω στη μικρή μου αδερφή και άρχισε να γαβγίζει.
Η καρδιά μας χτυπούσε σαν τρελή και για λίγα δευτερόλεπτα δεν ξέραμε τι συμβαίνει — μόνο ο φόβος μας είχε κατακλύσει.
Λίγο αργότερα, μέσα στο ασανσέρ μπήκε ένας μεσήλικας άνδρας με έναν υπέροχο, ξανθό λαμπραντόρ. Τα μάτια της αδερφής μου γέμισαν χαρά μόλις είδε τον σκύλο, γιατί και οι δύο αγαπάμε πολύ τα ζώα και εκείνη ήταν έτοιμη να τον χαϊδέψει.
Εγώ έμεινα σιωπηλή, παγωμένη από το σοκ. Φοβόμασταν και οι δύο πως ο σκύλος θα δάγκωνε.Ο σκύλος άρχισε να γαβγίζει δυνατά, σχεδόν με τρόμο, και ο άνδρας σκύβοντας τον καθησύχασε και τον χάιδεψε λέγοντας:
— Ηρεμήστε, παιδιά! Ο σκύλος μου δεν θα κάνει κακό σε κανέναν.Όμως εγώ, με δάκρυα στα μάτια, του ρώτησα:— Κύριε, αν ο σκύλος δεν είναι επικίνδυνος, γιατί όρμησε έτσι στην αδερφή μου; Δείτε πόσο τρέμει! Θα το πω στους γονείς μας!
Τα μάτια του άνδρα σκοτείνιασαν ξαφνικά, σαν να ετοιμαζόταν να μοιραστεί κάτι πολύ δύσκολο.— Πρέπει να καταλάβετε — είπε χαμηλόφωνα — πως αυτός ο σκύλος δεν είναι συνηθισμένος. Είναι ειδικά εκπαιδευμένος να μυρίζει καρκινικούς όγκους.
Όταν εντοπίσει κάτι, γαβγίζει και δεν αφήνει τον άνθρωπο.Ήταν σχεδόν απίστευτο.— Δουλεύω μαζί του σε μια κλινική — συνέχισε ο άνδρας — πηγαίνουμε μαζί σε εξετάσεις. Σας προτείνω να το πείτε στους γονείς σας και να επισκεφθείτε αμέσως γιατρό, για προληπτικούς λόγους.
Όλα έγιναν τόσο γρήγορα που μόνο θολά θυμάμαι τις επόμενες στιγμές. Οι γονείς μας αρχικά δεν πίστευαν, αλλά τελικά πήγαν την αδερφή μου για εξετάσεις.Το αποτέλεσμα ήταν σοκαριστικό: διέγνωσαν καρκίνο.
Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε η πιο δύσκολη περίοδος της ζωής μας. Εξετάσεις, θεραπείες, νοσοκομεία — μια αδιάκοπη μάχη με την ασθένεια. Αλλά δεν τα παρατήσαμε ποτέ. Μαζί παλέψαμε, ελπίσαμε και προσπαθήσαμε να μείνουμε δυνατοί.
Η ζωή όμως μπορεί να είναι σκληρή, και δυστυχώς δεν έχουν όλες οι ιστορίες ευτυχισμένο τέλος.Τώρα που πηγαίνω στο πανεπιστήμιο, πολλές φορές σκέφτομαι εκείνο το ασανσέρ, τον σκύλο, τα λόγια του άνδρα και το θάρρος της αδερφής μου.
Όταν ταξιδεύω με ασανσέρ ή βλέπω έναν σκύλο, ή απλά μυρίζω τη μυρωδιά νοσοκομείου, η καρδιά μου σφίγγεται.Όμως ποτέ δεν θα ξεχάσω ένα πράγμα: εκείνη η στιγμή μας χάρισε χρόνο. Χρόνο να πούμε πόσο πολύ αγαπάμε ο ένας τον άλλον.
Χρόνο να είμαστε μαζί. Και αν δεν υπήρχε εκείνος ο ξεχωριστός σκύλος, ίσως να μην είχε αποκαλυφθεί εγκαίρως ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Αυτή η μικρή τύχη μας έδωσε την ευκαιρία να παλέψουμε για τη ζωή μας.
