Το Μυστικό του Χρυσού Φεγγαριού:Η ζωή της Κάθριν Γουέιβερλι άλλαξε σε μια στιγμή. Μόλις πριν από λίγα δευτερόλεπτα, σήκωνε αμέριμνα το ποτήρι με το κρασί της, έτοιμη να συμμετάσχει στο βραδινό οικογενειακό γεύμα.
Την επόμενη στιγμή, τα μάτια της πάγωσαν επάνω σε ένα χρυσό μενταγιόν, που κρεμόταν λίγο κάτω από το λαιμό της καλεσμένης του γιου της. Ένα λεπτεπίλεπτο μισοφέγγαρο, χαραγμένο με το αρχικό γράμμα «L».
Ο δεκαεξάχρονος Τσέις Γουέιβερλι χαμογελούσε με περηφάνια καθώς παρουσίαζε τη νεαρή γυναίκα που στεκόταν δίπλα του.— «Μαμά, μπαμπά, αυτή είναι η Τζέιντερ.»Το κορίτσι χαμογέλασε γλυκά, με μια φωνή ήρεμη, παρά την ξαφνική αμηχανία που τύλιξε το δωμάτιο.
— «Χάρηκα πολύ που σας γνωρίζω, κυρία Γουέιβερλι.» Η Κάθριν δεν απάντησε. Δεν ανοιγόκλεισε καν τα μάτια της. Το βλέμμα της έμεινε καρφωμένο στο μενταγιόν, σαν να είχε παγώσει ο χρόνος.
Ο Ρόμπερτ Γουέιβερλι, καθισμένος στην κορυφή του τραπεζιού, έσπασε τη σιωπή.— «Και πώς γνωριστήκατε;»
Ο Τσέις απάντησε αμέσως: είχαν γνωριστεί στο καταφύγιο Lincoln, όπου η Τζέιντερ δίδασκε προγραμματισμό σε μικρότερα παιδιά. Εκεί εθελοντούσε κι ο ίδιος. Ο Ρόμπερτ έγνεψε ευγενικά, όμως τα χέρια της Κάθριν έτρεμαν.
Με μια εύθραυστη φωνή, ζήτησε συγγνώμη και αποχώρησε από το τραπέζι. Καθώς περπατούσε άκαμπτη προς τη σουίτα, το χέρι της γλίστρησε κάτω από τη μπλούζα της, σφίγγοντας το δικό της κρυμμένο μενταγιόν.
Στο υπνοδωμάτιο, πήγε κατευθείαν σε ένα παλιό κοσμηματοθήκη. Με τρεμάμενα δάχτυλα την άνοιξε. Κάτω από σειρές από μαργαριτάρια και διαμάντια, βρισκόταν ένα σχεδόν πανομοιότυπο μενταγιόν με της Τζέιντερ — το ίδιο χρυσό μισοφέγγαρο,
το ίδιο αρχικό γράμμα L. Δεν το είχε δει σχεδόν είκοσι χρόνια. Και τότε οι μνήμες, που είχε θάψει βαθιά, επέστρεψαν: βροχή, φωνές, και μια απόφαση που εκείνη και ο Ρόμπερτ είχαν ορκιστεί να μη συζητήσουν ποτέ ξανά.
Στο σαλόνι, ο Τσέις συνέχιζε να μιλά με ενθουσιασμό για τα ενδιαφέροντα της Τζέιντερ στην τεχνητή νοημοσύνη και τη ρομποτική, και τα σχέδιά της να υποβάλει αίτηση στο Columbia. Ο Ρόμπερτ την επαίνεσε, αλλά το βλέμμα του επίσης γυρνούσε συχνά στο μενταγιόν.
Όταν σχολίασε την ομορφιά του, η Τζέιντερ εξήγησε ότι δεν ήξερε την προέλευσή του· είχε μεγαλώσει σε ανάδοχες οικογένειες και το μενταγιόν ήταν το μόνο πράγμα που βρέθηκε μαζί της όταν ήταν μωρό.
Ο Ρόμπερτ θυμήθηκε πως είχε ξαναδεί αυτό το μενταγιόν — σε ένα νοσοκομείο, τυλιγμένο σε μια αιματοβαμμένη κουβέρτα.Η Κάθριν γύρισε αργά, ήρεμη στην επιφάνεια, αλλά γεμάτη θύελλα μέσα της. Ρώτησε την Τζέιντερ αν είχε προσπαθήσει ποτέ να
βρει τους βιολογικούς της γονείς. Η Τζέιντερ παραδέχτηκε ότι είχε κάνει μία προσπάθεια, καταθέτοντας αίτηση για μη αναγνωριστικά στοιχεία. Όμως, λίγο μετά, έλαβε ένα ανώνυμο δακτυλογραφημένο σημείωμα που την προειδοποιούσε:
«Κάποιοι τάφοι παραμένουν σφραγισμένοι για κάποιο λόγο.» Ήταν μόλις δεκαπέντε ετών και η απειλή την είχε τρομάξει τόσο που σταμάτησε την έρευνα.
Η Κάθριν, σχεδόν με εμμονή, τη ρώτησε αν είχε κρατήσει έγγραφα από την εποχή της στο σύστημα αναδοχής. Η Τζέιντερ είπε πως είχε μόνο ένα αντίγραφο, στο διαμέρισμά της. Η Κάθριν επέμεινε να το δει εκείνο το ίδιο βράδυ.
Λίγη ώρα αργότερα, ο Τσέις πάρκαρε έξω από το μικρό διαμέρισμα της Τζέιντερ στα νότια του Σικάγο. Η διαφορά από τον κόσμο των Γουέιβερλι ήταν χαώδης — ξύλινα πατώματα που έτριζαν, χαμηλά ταβάνια, αλλά καθαριότητα και τάξη παντού.
Η Τζέιντερ έβγαλε από ένα πυράντοχο κουτί έναν φάκελο. Μέσα υπήρχαν λίγες σημειώσεις υποδοχής και μια ξεθωριασμένη ιατρική έκθεση.
Η πρώτη σελίδα: «Θήλυ βρέφος, αφροαμερικανικής καταγωγής, περίπου πέντε ημερών, βρέθηκε εγκαταλελειμμένο κοντά στο καταφύγιο Lincoln Park. Φορούσε μενταγιόν μισοφέγγαρο. Καμία κάκωση. Κανένας μάρτυρας.»
Τα γράμματα θόλωσαν μπροστά στα μάτια της Κάθριν. Ο Ρόμπερτ την κοιτούσε σιωπηλά, ενώ οι ίδιες αναμνήσεις την καταδίωκαν.
Και τότε, το τηλέφωνο — μια ανώνυμη κλήση, γυναικεία φωνή, τριανταπεντάρα περίπου: «Είναι πιο ασφαλής χωρίς εμένα.» Τα λόγια χτύπησαν τον Ρόμπερτ σαν μαχαιριά. Η Κάθριν έμεινε ακίνητη, ψιθυρίζοντας:
— «Θεέ μου… ήσουν εσύ.»Ο Τσέις κοίταξε μπερδεμένος από τη μητέρα του στην Τζέιντερ.— «Μαμά… τι συμβαίνει;»
Η αλήθεια άρχισε να ξεδιπλώνεται. Η Κάθριν αποκάλυψε πως στα είκοσί της, έγκυος και άγαμη, είχε πιεστεί από τους γονείς της να εγκαταλείψει το μωρό. Το μενταγιόν ήταν το μοναδικό που άφησε μαζί της. Δεν έμαθε ποτέ τι απέγινε… μέχρι τώρα.
Η Τζέιντερ έτρεμε.— «Με εγκατέλειψες.» Η Κάθριν ομολόγησε ότι μισούσε τον εαυτό της από τότε. Ο Τσέις ρώτησε γιατί δεν του το είπε ποτέ. Ο Ρόμπερτ παραδέχτηκε ότι το έμαθε μόνο δύο χρόνια μετά τον γάμο τους και της υποσχέθηκε να μην το αναφέρει ποτέ ξανά.
Έπειτα, ήρθε η στιγμή της αμφιβολίας: «Είσαι σίγουρη;» ρώτησε ο Ρόμπερτ.
Η Τζέιντερ και ο Τσέις αποφάσισαν να κάνουν τεστ DNA. Τρεις μέρες μετά, το αποτέλεσμα ήταν ξεκάθαρο: 99,9% πιθανότητα άμεσης μητρικής σχέσης με την Κάθριν, καμία σχέση με τον Ρόμπερτ.
Στην ταράτσα του Πύργου Γουέιβερλι, η Κάθριν κράτησε το παλιό μενταγιόν.— «Την πρόδωσα δύο φορές…» ψιθύρισε.Η Τζέιντερ εμφανίστηκε. Η Κάθριν της έδωσε ένα μικρό κουτί με το δεύτερο μενταγιόν.
— «Δεν το χρειάζομαι για να ξέρω ποια είμαι,» είπε η Τζέιντερ, «αλλά θα το φοράω για να θυμάμαι ποια επέλεξες να γίνεις.»
Τρεις μήνες αργότερα, το Ίδρυμα Γουέιβερλι εγκαινίασε το «Jader Lane Initiative» — υποτροφίες για κορίτσια από το σύστημα αναδοχής που θέλουν να σπουδάσουν τεχνολογία.
Η ιστορία τους δεν ήταν πια για μυστικά και απώλειες, αλλά για το θάρρος να αντικρίσεις το παρελθόν, να επιλέξεις να επουλώσεις τις πληγές και να επαναπροσδιορίσεις την έννοια της οικογένειας.
