Το δωμάτιο φάνηκε ξαφνικά να μικραίνει γύρω μου.
Η αποστειρωμένη μυρωδιά του αντισηπτικού, το ψυχρό φως των φθορισμού λαμπτήρων και ο χαμηλός βόμβος του υπερηχογράφου πίεζαν τα πάντα μέσα μου. Κι όμως, αυτό που ένιωθα δεν ήταν φόβος.
Ήταν κάτι πολύ πιο επικίνδυνο.
Οργή.
Σήκωσα αργά το βλέμμα μου προς τον Ντέιβιντ.
— Πραγματικά πιστεύεις ότι θα υπογράψω αυτά τα χαρτιά;
Σήκωσε τους ώμους του αδιάφορα.
— Δεν το πιστεύω. Το ξέρω. Δεν έχεις επιλογή.
Η Πέιτον έγνεψε ικανοποιημένη.
— Όσο πιο γρήγορα τελειώσει αυτό, τόσο το καλύτερο για όλους.
Η νοσοκόμα στεκόταν αμήχανα δίπλα στην πόρτα, σαν να ήθελε να εξαφανιστεί. Πριν προλάβει να πει κάτι, η πόρτα άνοιξε.
— Καλημέρα — είπε η δρ. Σάτον μπαίνοντας με τον ιατρικό μου φάκελο στο χέρι.
Το χαμόγελό της χάθηκε αμέσως μόλις αντίκρισε τη σκηνή.
— Σας διακόπτω;
Ο Ντέιβιντ προχώρησε με αυτοπεποίθηση.
— Όχι, γιατρέ. Απλώς τακτοποιούμε μια οικογενειακή υπόθεση.
— Αυτό είναι ιατρείο, όχι δικηγορικό γραφείο — απάντησε ψυχρά η δρ. Σάτον. — Τι ακριβώς συμβαίνει εδώ;
Πριν προλάβω να μιλήσω, ο Ντέιβιντ πήρε τον λόγο.
— Η γυναίκα μου με απάτησε. Είναι έγκυος από άλλον άντρα. Θέλω να μας πείτε πόσων εβδομάδων είναι η εγκυμοσύνη.
Η περιφρόνηση στη φωνή του ήταν ξεκάθαρη.
— Και μετά να τελειώνουμε με όλο αυτό.
Η δρ. Σάτον παρέμεινε απόλυτα ήρεμη.
— Παρακαλώ, καθίστε.
Ο Ντέιβιντ χαμογέλασε αυτάρεσκα, σαν να είχε ήδη κερδίσει.
Ξάπλωσα σιωπηλά στο εξεταστικό κρεβάτι.
Το τζελ του υπερήχου ήταν παγωμένο στο δέρμα μου.
Η οθόνη γύρισε προς το μέρος μου.
Για αρκετά δευτερόλεπτα κανείς δεν μιλούσε.
Η δρ. Σάτον παρατηρούσε προσεκτικά την εικόνα.
Έπειτα το χέρι της σταμάτησε.
Μεγέθυνε την εικόνα.
Πήρε νέες μετρήσεις.
Η σιωπή έγινε τόσο βαριά που ακουγόταν το απαλό «κλικ» της συσκευής.
Ο Ντέιβιντ αναστέναξε ανυπόμονα.
— Λοιπόν; Πόσων εβδομάδων;
Η δρ. Σάτον άφησε προσεκτικά τον ανιχνευτή.
— Πριν απαντήσω, θέλω να σας κάνω μια ερώτηση.
Ο Ντέιβιντ αναστέναξε.
— Πείτε.
— Πότε πιστεύετε ότι συνελήφθη αυτό το παιδί;
— Πριν λίγες εβδομάδες το πολύ — απάντησε αμέσως. — Εδώ και μήνες σχεδόν δεν είχαμε επαφή.
Έλεγε ψέματα.
Δεν θυμόταν καν πότε είχε σταματήσει πραγματικά να μου δίνει σημασία.
Η δρ. Σάτον ξανακοίταξε την οθόνη.
— Σύμφωνα με τις μετρήσεις, η εγκυμοσύνη είναι περίπου δώδεκα εβδομάδων.
Το χαμόγελο εξαφανίστηκε από το πρόσωπο του Ντέιβιντ.
— Τι;
— Δώδεκα εβδομάδες.
Η Πέιτον συνοφρυώθηκε.
— Αυτό είναι αδύνατον.
— Οι υπερηχογραφικές μετρήσεις είναι πολύ ακριβείς σε αυτό το στάδιο — απάντησε ήρεμα η γιατρός.
Ο Ντέιβιντ γέλασε νευρικά.
— Τότε το μηχάνημά σας είναι χαλασμένο.
— Όχι. Ο εξοπλισμός λειτουργεί άψογα.
— Τότε έχετε κάνει λάθος.
— Δεν υπολογίζω. Μετρώ.
Το πρόσωπο του Ντέιβιντ άρχισε να χάνει κάθε χρώμα.
— Αυτό δεν γίνεται.
Η δρ. Σάτον έκλεισε τον φάκελο.
— Η εκτιμώμενη ημερομηνία σύλληψης αντιστοιχεί ξεκάθαρα στην περίοδο που ζούσατε ακόμη μαζί.
Ο Ντέιβιντ γύρισε απότομα προς εμένα.
— Λέει ψέματα!
Για πρώτη φορά τον κοίταξα κατευθείαν στα μάτια.
— Εγώ;
— Έχεις αλλοιώσει τα αποτελέσματα!
Η φωνή της δρ. Σάτον έγινε πιο αυστηρή.
— Κύριε, βρίσκεστε σε ιατρικό χώρο. Δεν θα ανεχθώ τέτοιες κατηγορίες.
Ο Ντέιβιντ πέρασε τρεμάμενα το χέρι του στα μαλλιά του.
— Μα… αυτό είναι αδύνατον…
Η Πέιτον αφαίρεσε αργά το χέρι της από το μπράτσο του.
— Είπες…
— Εγώ…
Φαινόταν εντελώς χαμένος, προσπαθώντας να συνδέσει τα κομμάτια στο μυαλό του.
Και τότε το είπε:
— Έκανα βαζεκτομή πριν δύο μήνες.
Σιωπή απλώθηκε ξανά στο δωμάτιο.
Η νοσοκόμα σήκωσε το βλέμμα της έκπληκτη.
Η δρ. Σάτον, όμως, δεν φάνηκε σοκαρισμένη.
— Πότε ακριβώς έγινε η επέμβαση;
Ο Ντέιβιντ δίστασε.
— Δέκα… ίσως έντεκα εβδομάδες πριν.
Η γιατρός έγνεψε αργά.
— Σας ενημέρωσαν ότι μετά από βαζεκτομή πρέπει να χρησιμοποιείτε αντισύλληψη μέχρι οι εξετάσεις να επιβεβαιώσουν ότι δεν υπάρχουν πλέον σπερματοζωάρια;
Ο Ντέιβιντ δεν απάντησε.
— Ξέρετε — συνέχισε — ότι η βαζεκτομή δεν προκαλεί άμεση στειρότητα.
Η Πέιτον την κοίταξε αποσβολωμένη.
— Τι σημαίνει αυτό;
— Σημαίνει ότι για εβδομάδες ή και μήνες μπορεί να υπάρχουν ακόμη ενεργά σπερματοζωάρια. Γι’ αυτό απαιτούνται επανέλεγχοι πριν θεωρηθεί πλήρως αποτελεσματική η επέμβαση.
Το πρόσωπο του Ντέιβιντ έγινε γκρι.
Για πρώτη φορά είδα την αλήθεια να τον χτυπά ολοκληρωτικά.
Ίσως να είχε κάνει λάθος από την αρχή.
Ίσως να είχε καταστρέψει τον γάμο μας για μια προδοσία που ποτέ δεν υπήρξε.
Έσκυψα το βλέμμα μου προς την οθόνη.
Μια μικρή καρδιά χτυπούσε.
Ρυθμικά.
Δυνατά.
Εκείνη τη στιγμή δεν με ένοιαζε πια τίποτα άλλο.
Ούτε το σπίτι.
Ούτε οι παγωμένοι τραπεζικοί λογαριασμοί.
Ούτε η Πέιτον.
Ούτε ο Ντέιβιντ.
Μόνο εκείνη η μικρή καρδιά.
Γιατί ενώ εκείνος πίστευε πως μου είχε πάρει τα πάντα, εγώ κατάλαβα πως ήταν εκείνος που είχε χάσει ό,τι είχε πραγματικά αξία.
